فولام از همان سوت آغاز بازی ریتم را در دست گرفت، توپ را از میانه میدان گرداند و ساندرلند را به دفاع عمیق وادار کرد. مهمانان از هر دو جناح نفوذ کردند اما فضایی میان خطوط فشرده میزبان نیافتند. بهترین موقعیت نیمه اول از یک سانتر کوتاه به دست آمد که در تیر نزدیک دفع شد.
پس از استراحت نیز الگوی بازی مشابه بود؛ فولام حدود دو سوم مالکیت توپ را در اختیار داشت اما در خلق موقعیتهای خطرناک ناکام ماند. دروازهبان ساندرلند دو بار با شوتهای از راه دور مواجه شد و با اطمینان عمل کرد. لحظه تعیینکننده در دقیقه ۸۴ رقم خورد: کرنر از سمت راست با ضربه سر مدافع ساندرلند در تیر دور به گل تبدیل شد. فولام در دقایق پایانی فشار آورد اما نتوانست گل تساوی را بزند.
از نظر تاکتیکی، ساندرلند بدون توپ در آرایش ۴-۴-۲ بازی کرد؛ دو مهاجم وظیفه پوشش هافبکهای مرکزی فولام را داشتند و وینگرها به خط میانی عقب میآمدند تا بلوک باریکی بسازند. فولام با ۴-۲-۳-۱ به شماره ۱۰ خود برای یافتن فضای میان خطوط میانی و دفاعی تکیه داشت، اما این فضا به ندرت ایجاد شد. نبرد کلیدی میان زوج میانی ساندرلند و دو هافبک دفاعی فولام بود؛ میزبان با قطع مسیرهای پاس به مهاجمان اجازه پیشروی نداد.

























































