استون ویلا مالکیت توپ را در اختیار داشت اما نتوانست از دفاع منظم هال سیتی عبور کند و دو تیم در ورزشگاه ام‌کی‌ام به تساوی ۰-۰ رسیدند. ویلا ۷۴ درصد توپ را کنترل کرد و ۱۸ شوت زد، اما تنها چهار شوت به هدف رسید. هال که عمیق نشسته بود و با نظم از محوطه جریمه خود دفاع می‌کرد، امتیازی کسب کرد که امیدهای بقایش را حفظ می‌کند.
ویلا از سوت آغاز شرایط را تعیین کرد، مدافعان کناری را بالا فرستاد و توپ را از میانه میدان گردش داد تا بلوک دفاعی هال را از هم بپاشد. هال بدون تردید فضا را واگذار کرد، بدون توپ به آرایش فشرده ۵-۴-۱ عقب نشست و فشار را در مناطق کناری دعوت کرد جایی که سانترها با ضربه سر دفع می‌شدند. بهترین موقعیت‌های میهمان از نیم‌فضاها به دست آمد، هافبک‌های تهاجمی بین خطوط توپ می‌گرفتند، اما پاس نهایی بارها کمی دیر می‌رسید یا در مبدأ مسدود می‌شد.
توان هجومی هال به ضدحملات پراکنده محدود بود، که معمولاً از طریق مهاجم تنها که توپ را نگه می‌داشت و دوندگان کناری که به فضا می‌شتافتند آغاز می‌شد. این انتقال‌ها به ندرت موقعیت واضحی ایجاد کردند، اما ویلا را مجبور کردند بازیکنانی پشت توپ نگه دارد، که در نیمه دوم ساخت‌وساز میهمان را کند کرد. با گذشت بازی، پاس‌های ویلا بیشتر عرضی شد و دروازه‌بان هال تنها برای مهارهای معمولی فراخوانده شد.
نتیجه، ویلا را پس از عملکردی با کنترل تقریباً کامل سرزمینی ناامید می‌گذارد، در حالی که هال کلین شیت را تأییدی بر سازمان دفاعی خود می‌بیند. هیچ یک از دو تیم کیفیت لازم در یک‌سوم نهایی برای شکستن قفل را نیافت و بازی با اردو زدن ویلا در لبه محوطه جریمه هال اما ناتوانی در ساختن دید واضح به دروازه پایان یافت.
