کمتر کسی انتظار داشت که دیدار مرکزی این هفته بین بوروسیا دورتموند و آینتراخت فرانکفورت بدون گل به پایان برسد. با این حال، دقیقاً همین اتفاق افتاد: دو تیم نتوانستند خطوط دفاعی یکدیگر را بشکنند و هواداران شاهد نبردی هیجان‌انگیز اما بدون گل بودند که در آن تاکتیک و نظم بر انگیزه‌های تهاجمی غلبه کرد.

از دقایق نخست بازی مشخص شد که مربیان روی حداکثر تمرکز نزدیک دروازه‌های خود حساب باز کرده‌اند. ترکیب‌های بوروسیا دورتموند - آینتراخت فرانکفورت بازتاب رویارویی کلاسیک دو فلسفه بود: میزبان به دنبال کنترل توپ و دیکته کردن ریتم بازی بود، در حالی که مهمان بلوک دفاعی فشرده‌ای ساخته بود و روی ضدحملات سریع حساب می‌کرد. دورتموند که در زیگنال ایدونا پارک به بازی تهاجمی عادت دارد، به‌طور قابل پیش‌بینی برتری سرزمینی را به دست گرفت، اما بارها و بارها به دفاع سازمان‌یافته حریف برخورد کرد.

بازیکنان کلیدی هر دو تیم در سطح بالایی ظاهر شدند، اما با تأکیدهای متفاوت. برای بوروسیا، رهبران خط حمله تلاش کردند با حرکات فردی و ترکیب‌ها در نزدیکی محوطه جریمه، دفاع متراکم را بشکنند، اما پاس نهایی و خونسردی در مرحله تمام‌کنندگی را نداشتند. بازیکنان آینتراخت نیز به نوبه خود نظم بازی نمونه‌ای از خود نشان دادند: هافبک‌هایشان هم به دفاع کمک می‌کردند و هم ضدحملات سریع را آغاز می‌کردند، در حالی که مدافعان هماهنگ عمل می‌کردند، فضاها را می‌بستند و از دادن فرصت شوت به حریف جلوگیری می‌کردند.

تاکتیک‌های هر دو مربی شایسته توجه ویژه است. دورتموند فعالانه از نفوذهای جناحی استفاده می‌کرد و تلاش داشت دفاع مهمان را کشیده کند، اما فرانکفورت هوشمندانه بازآرایی می‌کرد و بازیکنان به خوبی پوشش یکدیگر را می‌دادند. وقتی میزبان شکاف‌هایی پیدا می‌کرد، یا دروازه‌بان یا آخرین مدافع در مسیر توپ قرار می‌گرفت و آماده درگیری بود. آینتراخت نیز به فشردگی و گذار از دفاع به حمله تکیه می‌کرد و گاهی چنین ضدحملاتی تنش را حول دروازه بوروسیا ایجاد می‌کرد، هرچند موقعیت‌های واقعی گل‌زنی نادر بود.

تساوی نهایی نتیجه نبردی سرسختانه است که در آن هر دو تیم بلوغ و توانایی بازی برای نتیجه را نشان دادند. برای بوروسیا، این از دست دادن امتیاز در خانه است، اما در عین حال تأییدی بر این که تیم می‌تواند بازی را کنترل کند. برای آینتراخت، این یک امتیاز ارزشمند خارج از خانه مقابل حریفی قدرتمند است که با سازمان‌دهی و صبر به دست آمد. هوادارانی که به ورزشگاه آمدند شاهد دوئلی تاکتیکی بودند که در آن کانون توجه نه گل‌ها، بلکه نبرد شخصیت‌ها و اندیشه مربیگری بود.