نیویورک سیتی اف‌سی توپ را در بازه‌های طولانی در اختیار داشت، اما نتوانست برتری خود را به گل تبدیل کند؛ دیداری مقابل لس آنجلس اف‌سی که در آن تسلط زمینی تیم میزبان تنها نیمی از ماجرا را روایت می‌کرد. نیویورک سیتی اف‌سی با ۶۶ درصد مالکیت توپ و ۷۰۰ پاس، از همان سوت آغاز بازی ریتم را تعیین کرد، در حالی که لس آنجلس اف‌سی عقب‌تر نشسته بود و به دنبال ضربه زدن در ضدحمله می‌گشت. نتیجه، هر دو تیم را با این پرسش روبه‌رو می‌کند که این عملکرد برای جدول لیگ چه معنایی دارد؛ جایی که در رقابت برای جایگاه، امتیازهای حیاتی روی میز است.
آمار پاس‌ها شکل این رقابت را برجسته می‌کند. نیویورک سیتی اف‌سی از ۷۰۰ پاس، ۶۳۲ پاس صحیح داشت؛ تضادی آشکار با ۲۹۹ پاس صحیح لس آنجلس اف‌سی از ۳۶۸ تلاش. هر دو تیم تقریباً با نرخ یکسانی توپ را از دست دادند - ۶۸ پاس ناقص برای میزبان و ۶۹ برای مهمان - اما حجم پاس‌های نیویورک سیتی اف‌سی به معنای مالکیت بسیار پایدارتر در نیمه هجومی بود. این کنترل ۱۴ شوت به همراه داشت؛ هفت شوت از داخل محوطه جریمه و هفت شوت از بیرون آن. با این حال تنها سه شوت از این ۱۴ شوت به هدف رسید، دقت شوت ۰٫۲۱، و شش شوت توسط بلوک دفاعی فشرده لس آنجلس اف‌سی مسدود شد.
کارایی لس آنجلس اف‌سی در مقابل دروازه، تصویر آینه‌ای این وضعیت بود. آن‌ها از تنها ۹ شوت، سه شوت به هدف را همانند نیویورک سیتی اف‌سی ثبت کردند که دقت شوت ۰٫۳۳ را برایشان رقم زد. چهار تلاش آن‌ها از داخل محوطه جریمه و پنج تلاش از راه دور بود و یک شوت مسدود شد. دروازه‌بان آن‌ها دو مهار داشت، همان تعداد دروازه‌بان نیویورک سیتی اف‌سی، که نشان می‌دهد فشار میزبان با وجود وزن سنگین مالکیت، خطر واقعی چندانی ایجاد نکرد. ضربات ایستگاهی نیز به‌شدت به سود نیویورک سیتی اف‌سی بود؛ آن‌ها ده کرنر به دست آوردند در مقابل چهار کرنر لس آنجلس اف‌سی، اما این برتری هرگز به لحظه‌ای تعیین‌کننده تبدیل نشد.
انضباط و مدیریت بازی تصویر را کامل کرد. نیویورک سیتی اف‌سی ۱۸ خطا مرتکب شد و سه کارت زرد گرفت؛ نشانه‌هایی از سرخوردگی در حالی که بازی بدون گل پیش می‌رفت. در مقابل، لس آنجلس اف‌سی هشت خطا مرتکب شد و هیچ کارتی نگرفت و با خویشتن‌داری و انضباط دفاع کرد. مهمان سه بار در موقعیت آفساید گرفتار شد در مقابل یک بار نیویورک سیتی اف‌سی؛ جزئیاتی کوچک که تمایل آن‌ها به شکستن سریع بازی به‌جای ساختن صبورانه را بازتاب می‌دهد.
از نظر تاکتیکی، این نمونه‌ای از کنترل بدون نفوذ بود. حجم پاس‌ها و تعداد کرنرهای نیویورک سیتی اف‌سی تیمی را نشان می‌دهد که لس آنجلس اف‌سی را عقب رانده بود، اما دقت پایین شوت و شش تلاش مسدودشده از یک سوم نهایی حکایت دارد که از دقت و تنوع بی‌بهره بود. لس آنجلس اف‌سی توپ کمتری را پذیرفت و شمار مشابهی شوت به هدف تولید کرد، از محوطه جریمه خود خوب دفاع کرد و بازی را بدون کارت مدیریت کرد. برای هر کسی که پیش‌نمایش نیویورک سیتی اف‌سی مقابل لس آنجلس اف‌سی را دنبال می‌کند، درس روشن است: مالکیت توپ و تسلط زمینی اهمیت دارد، اما جدول لیگ به تیمی پاداش می‌دهد که کنترل را به موقعیت‌های واضح تبدیل کند - و بر اساس این شواهد، امتیازهای حیاتی برای گرفتن در دسترس بود.
