دیدار تیم‌های شیکاگو فایر و نیویورک سیتی اف‌سی در چارچوب رقابت‌های لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکا (MLS) با برتری مهمان به پایان رسید؛ نتیجه‌ای که با وجود نزدیکی آمار، تلخی بزرگی برای میزبان به همراه داشت. شیکاگو فایر که با حمایت هوادارانش در خانه به دنبال کسب سه امتیاز حیاتی بود، در نهایت نه تنها از رسیدن به گل ناکام ماند، بلکه با دریافت کارت قرمز، بازی را با یک بازیکن کمتر به اتمام رساند. این باخت در شرایطی رقم خورد که رقابت در جدول رده‌بندی لیگ بسیار فشرده است و امتیازات حساس این هفته‌ها می‌تواند سرنوشت فصل را برای هر دو تیم تغییر دهد.
نگاهی به آمار این مسابقه نشان می‌دهد که شیکاگو فایر با وجود شکست، عملکرد هجومی فعالی داشته است. میزبان در مجموع ۱۴ شوت به سمت دروازه حریف روانه کرد که از این تعداد ۴ شوت در چارچوب، ۶ شوت خارج از چارچوب و ۴ شوت بلوکه شده بود. نکته قابل توجه این است که ۹ شوت شیکاگو از داخل محوطه جریمه زده شد؛ یعنی تیم میزبان توانسته بود به موقعیت‌های خطرناکی در قلب دفاع نیویورک سیتی برسد. آمار شوت‌های داخل محوطه جریمه میزبان حتی از مهمان (۶ شوت) بیشتر بود، اما دقت شوت‌های شیکاگو تنها ۲۹ درصد ثبت شد، در حالی که نیویورک سیتی به دقت ۵۰ درصد رسید. همین تفاوت در دقت، کلید اصلی نتیجه این بازی بود.
در بخش مالکیت توپ، نیویورک سیتی با ۵۳ درصد مالکیت برتری نسبی داشت و ۴۱۸ پاس کل را به ثبت رساند که ۳۳۶ پاس آن موفق بود. در مقابل، شیکاگو فایر با ۴۷ درصد مالکیت، ۳۷۷ پاس ارسال کرد که ۲۹۷ پاس آن به مقصد رسید. نکته جالب توجه این است که شیکاگو فایر ۲۲۹ پاس را در نیمه حریف ارسال کرد، در حالی که نیویورک سیتی ۲۴۹ پاس را در نیمه خودی رد و بدل کرد. این آمار نشان می‌دهد که میزبان تلاش کرده بود بازی را در زمین حریف پیش ببرد و فشار هجومی وارد کند، اما در نهایت نتوانست از این برتری positional به گل برسد. شیکاگو ۸۹ پاس به یک‌سوم نهایی زمین ارسال کرد که از ۶۷ پاس نیویورک سیتی بیشتر بود.
آمار موقعیت‌سازی نیز روایت جالبی دارد. شیکاگو فایر ۲ موقعیت بزرگ خلق کرد و ۱۱ پاس کلیدی داشت، در حالی که نیویورک سیتی با ۴ موقعیت بزرگ و ۹ پاس کلیدی، در لحظات حساس خطرناک‌تر ظاهر شد. آمار گل‌های انتظاری (xG) نیز بسیار نزدیک بود: ۱.۳۸ برای شیکاگو و ۱.۴۰ برای نیویورک سیتی. این نزدیکی xG نشان می‌دهد که کیفیت موقعیت‌های دو تیم تقریباً برابر بوده و نتیجه بازی بیش از آنکه بازتاب برتری تاکتیکی یک تیم باشد، محصول تفاوت در بهره‌وری و انضباط بوده است. نیویورک سیتی با ۶ شوت در چارچوب از ۱۲ شوت کل، و شیکاگو با ۴ شوت در چارچوب از ۱۴ شوت، تفاوت خود را در زهردار بودن نشان دادند.
در بخش دفاعی، نیویورک سیتی با ۲۶ کلیرنس و ۱۷ تکل (۱۰ تکل موفق) عملکرد مستحکم‌تری داشت، در حالی که شیکاگو فایر ۱۷ کلیرنس و ۱۴ تکل (۱۲ تکل موفق) ثبت کرد. نکته نگران‌کننده برای میزبان، آمار خطا و کارت‌ها بود: شیکاگو ۱۸ خطا مرتکب شد و ۳ کارت زرد و ۱ کارت قرمز دریافت کرد، در حالی که نیویورک سیتی تنها ۱۰ خطا داشت و هیچ کارتی نگرفت. این بی‌انضباطی، به ویژه اخراج بازیکن شیکاگو، ضربه سنگینی به ساختار تیمی میزبان وارد کرد و عملاً توان هجومی آن‌ها را در دقایق حساس کاهش داد. دروازه‌بان شیکاگو نیز با ۵ سیو عملکرد قابل قبولی داشت، اما در سمت مقابل، دروازه‌بان نیویورک با ۲ سیو کار کمتری داشت.
در نبردهای هوایی، دو تیم تقریباً برابر بودند؛ هر دو ۱۴ دوئل هوایی داشتند که شیکاگو ۸ و نیویورک ۶ دوئل را برد. اما در دریبلینگ، شیکاگو با ۷ دریبل موفق از ۱۱ تلاش برتری آشکاری نسبت به نیویورک سیتی با تنها ۳ دریبل موفق از ۱۱ تلاش داشت. این آمار نشان می‌دهد که بازیکنان شیکاگو در موقعیت‌های تک‌به‌تک موفق‌تر عمل کردند، اما این برتری فردی به گل تبدیل نشد. کرنرهای دو تیم نیز برابر و ۴ عدد بود.
جمع‌بندی تاکتیکی این است که شیکاگو فایر با وجود برتری در شوت‌های داخل محوطه جریمه، پاس‌های نهایی و دریبلینگ، در دو مؤلفه حیاتی شکست خورد: دقت شوت و انضباط. نیویورک سیتی با دفاع منسجم، بهره‌گیری بهتر از موقعیت‌های بزرگ و حفظ آرامش در نبردهای فیزیکی، سه امتیاز حساس را از خانه حریف بیرون کشید. این نتیجه برای شیکاگو فایر در جدول رده‌بندی گران تمام می‌شود، چرا که با این نمایش می‌توانست حداقل یک امتیاز بگیرد. در پیش‌بازی Chicago Fire - New York City FC، کمتر کسی تصور می‌کرد که میزبان با این حجم از موقعیت‌سازی، دست خالی زمین را ترک کند. اما فوتبال همین است؛ گاهی اعداد و آمار، داستان برنده را روایت نمی‌کنند و این دقیقاً همان چیزی است که این مسابقه را به یکی از جذاب‌ترین بازی‌های هفته تبدیل کرد.
